(N/A) જો અંધારામાં રાખેલા સમાંગ દ્રાવણને પ્રકાશની દિશામાં જોવામાં આવે,તો તે સ્પષ્ટ દેખાય છે અને જો તેને પ્રકાશના કિરણની દિશામાં કાટખૂણેથી જોવામાં આવે,તો તે સંપૂર્ણપણે અંધારું દેખાય છે.
આ જ રીતે જોવામાં આવતા કલિલમય દ્રાવણો પણ પારગમિત પ્રકાશ દ્વારા વાજબી રીતે સ્પષ્ટ અથવા પારભાસક દેખાઈ શકે છે,પરંતુ જ્યારે પ્રકાશના માર્ગની કાટખૂણે જોવામાં આવે ત્યારે તેઓ હળવી થી મજબૂત આભાસી ચમક (opalescence) દર્શાવે છે,એટલે કે,કિરણનો માર્ગ વાદળી પ્રકાશ દ્વારા પ્રકાશિત થાય છે.
આ અસર સૌપ્રથમ ફેરાડે દ્વારા અવલોકન કરવામાં આવી હતી અને ત્યારબાદ ટિંડલ દ્વારા વિગતવાર અભ્યાસ કરવામાં આવ્યો હતો અને તેને ટિંડલ અસર તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. પ્રકાશના તેજસ્વી શંકુને ટિંડલ શંકુ કહેવામાં આવે છે.
ટિંડલ અસર એ હકીકતને કારણે છે કે કલિલમય કણો અવકાશમાં બધી દિશામાં પ્રકાશનું પ્રકીર્ણન કરે છે. પ્રકાશનું પ્રકીર્ણન કલિલમય વિક્ષેપનમાં કિરણના માર્ગને પ્રકાશિત કરે છે.
સિનેમા હોલમાં ચિત્રના પ્રક્ષેપણ દરમિયાન ત્યાં હાજર ધૂળ અને ધુમાડાના કણો દ્વારા પ્રકાશના પ્રકીર્ણનને કારણે ટિંડલ અસર જોઈ શકાય છે. ટિંડલ અસર ત્યારે જ જોવા મળે છે જ્યારે નીચેની બે શરતો સંતોષાય છે:
$(i)$ વિક્ષેપિત કણોનો વ્યાસ વપરાયેલ પ્રકાશની તરંગલંબાઇ કરતા ઘણો નાનો નથી.
$(ii)$ વિક્ષેપિત કલા અને વિક્ષેપન માધ્યમના વક્રીભવનાંક મૂલ્યમાં ખૂબ જ અલગ હોય છે.
ટિંડલ અસરનો ઉપયોગ કલિલમય અને સાચા દ્રાવણ વચ્ચે તફાવત કરવા માટે થાય છે. ઝિગમોન્ડીએ $1903$ માં અલ્ટ્રામાઈક્રોસ્કોપ તરીકે ઓળખાતા સાધનને સેટ કરવા માટે ટિંડલ અસરનો ઉપયોગ કર્યો હતો. કાચના પાત્રમાં રહેલા કલિલમય દ્રાવણ પર પ્રકાશનું તીવ્ર કિરણ કેન્દ્રિત કરવામાં આવે છે.